Renesans (1450-1600 r.n.e)
Pomimo, że renesans nawiązywał w swojej idei do starożytności, stosunek ówczesnych europejczyków do higieny osobistej był zupełnie inny niż w kulturach starożytnych.
Higiena
W czasach renesansu jedynie niższe warstwy myły ciało wodą. Ludzie zamożni zamiast kąpieli skrapiali się perfumami i wodami zapachowymi próbując w ten sposób przytłumić woń niemytego ciała. Zamiast codziennego mycia ciała stosowano maseczki odżywcze z pasty chlebowej z mlekiem i żelatyny z dodatkiem migdałów, ziarna sosny i melonów
Upiększanie ciała
W okresie Odrodzenia wynaleziono sposoby na rozjaśnianie włosów. Kobiety używały wyciągu z wilczej jagody, aby dodać blasku oczom i rozszerzyć źrenice. Na dworze francuskim powszechnie używano czerwonego różu i fioletowych szminek, nawet dzieciom nakładano róż na policzki. W XVI wieku Henry de Mondeville napisał pracę o usuwaniu zbędnego owłosienia za pomocą rozgrzanej igły, niszczącej brodawkę włosową. Jego uczeń, Guy de Chauliac poświęcił kilka rozdziałów swojej książki zagadnieniom kosmetyki. Zamieścił tam m.in. przepisy na maści, pasty i inne środki kosmetyczne. Montaigne natomiast po raz pierwszy podał opis złuszczania naskórka.
Barok (1600-1720 r.n.e)
Barok, to czasy egzaltacji i przesady w każdym wymiarze życia. Ludzie w tamtym okresie uwielbiali piękno – ale wyłącznie sztuczne. W imię własnych wymyślonych ideałów oddalili się od natury ze szkodą dla własnego zdrowia i urody.
Higiena
W okresie baroku higiena nadal pozostawiała wiele do życzenia. Zraszanie twarzy perfumowaną wodą ciągle zastępowało kąpiele z użyciem wody. Efektem braku podstawowej higieny stał się brud i smród zmuszający wyższe warstwy do zmieniania kilka razy do roku swojej siedziby. Wytworne damy używały specjalnych łopatek do drapania się w głowę, a młoteczkami z kości słoniowej zabijały wszy.
Włosy
Kobiety baroku goliły włosy i zastępowały je misternie,, ufryzowanymi” i mocno perfumowanymi perukami. Panowie również nosili upudrowane i perfumowane peruki.
Makijaż
Modny makijaż akcentował brwi, usta i policzki. Używano wyrazistych, mocnych barw. Skórę twarzy dla kontrastu pokrywano grubą warstwą pudru z mąki ryżowej. Brud i nadmiar kosmetyków często prowadziły do powstawania zmian skórnych, które przykrywano naklejanymi ozdobami z jedwabiu.
Perfumy
W XVII wieku najważniejszym w Europie ośrodkiem wszelkich wonności stała się Francja. Popularne wówczas zapachy były ciężkie i trwałe. Perfumy, olejki, pudry i wody zapachowe były drogimi, luksusowymi towarami, ale dwór francuski nie szczędził na nie pieniędzy.
Perfumowano nie tylko ciało, ale również: odzież, peruki, pito perfumowane likiery, palono pachnące pałeczki i rozkładano we wszystkich pomieszczeniach pots – pourri. Wonności te miały za zadanie nie tylko neutralizować nieprzyjemne zapachy, ale wierzono także w ich zdolność do zwalczania zaraz i wszelkich dolegliwości. Na początku XVIII w. Gian Maria Farina rozpoczął produkcję „Acqua Mirabilis” czyli „Cudownej Wody”, którą Francuzi nazwali Eau de Cologne (Wodą Kolońską).
Rokoko (1720-1789 r.n.e)
Rokoko, to czas powrotu do naturalności. Kobiety nosiły włosy rozpuszczone lub luźno upinały loczki. Najczęściej rezygnowano z makijażu. Za to kobiety chętnie przyklejały na twarz i dekolt ozdobne naklejki. Oszczędnie używano pudru i perfum. Preferowano zapachy lekkie, świeże, kwiatowe, wzbogacone delikatnie nutami zwierzęcymi. W XVIII wieku zaczęto przywiązywać większą wagę do higieny, czego wyrazem stało się instalowanie łazienek w prywatnych domach.
Secesja (1800-1900 r.n.e)
Higiena
Po pięciuset latach przerwy powrócono do kąpieli. Stosowano je nie tylko w celach higienicznych. Ksiądz Sebastian Kneipp upowszechnił kąpiele lecznicze, polewanie wodą i owijanie kompresami.
Makijaż
Modna była jasna, delikatna cera, dlatego kobiety unikały słońca chroniąc się pod parasolkami. Makijażu nie stosowano prawie wcale. Kredki do ust używane były wyłącznie przez kurtyzany. Dla dam dozwolone było co najwyżej malowanie paznokci w monogramy, miniaturowe pejzaże lub popiersia.
Perfumy
W XIX wieku wyroby perfumeryjne przestały być luksusem. Stały się bardziej dostępne dzięki masowej produkcji szklanych flakonów oraz rozwojowi chemii organicznej. Syntetyczne substancje zapachowe pozwoliły na obniżenie kosztów produkcji perfum. Perfumy i wody toaletowe sprzedawano w wielkich magazynach i reklamowano w prasie kobiecej. Jednym z najpopularniejszych zapachów końca XIX wieku stały się perfumy „Jicky” Aime Guerlain.
